Pracowite życie reprezentanta „warstwy próżniaczej”… Włodzimierz hr. Dzieduszycki (1825-1899)

tekst: prof. Kazimierz Karolczak

drzeworyt: Włodzimierz Dzieduszycki, Kłosy 1875, za www.polona.pl

 

We współczesnym Lwowie nie znajdujemy zbyt wielu elementów spajających pamięć o przeszłości, akceptowanych tak przez Ukraińców, jak i Polaków. Historia zadrwiła sobie z miasta przygarniającego przez wieki ludzi różnych narodowości, wyznań i kultur, sytuując je w XX wieku na froncie ostrej – nierzadko zbrojnej – rywalizacji narodowej.

Czytaj dalej Pracowite życie reprezentanta „warstwy próżniaczej”… Włodzimierz hr. Dzieduszycki (1825-1899)

Linia poturzycko – zarzecka

Tadeusz Gerwazy Dzieduszycki (1724-1777) – syn Jana i Róży z Lipskich. Starosta żukowski i matwijkowski, chorąży trembowelski i halicki, podkomorzy halicki, cześnik wielki koronny. Od 1765 roku jeden z czterech regimentarzy, którym podporządkowano wojska koronne Rzeczypospolitej. W sejmie związany z obozem Czartoryskich, sprzeciwiał się wolnej elekcji i liberum veto. Przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego udekorowany orderem św. Stanisława. Fundator kościoła w Kossowie. Po I rozbiorze Rzeczypospolitej, jako poddany Habsburgów otrzymał w 1775 roku od cesarzowej Marii Teresy tytuł hrabiowski. Z małżeństwa z Salomeą Trembińską (1751) pozostawił 4 synów: Waleriana, Antoniego, Wawrzyńca i Józefa oraz 5 córek: Helenę (Sierakowską), Ludwikę (Szeptycką), Magdalenę (Morską), Justynę (Działyńską) i Paulę Klotyldę. 

Czytaj dalej Linia poturzycko – zarzecka