Ogólne wskazówki hodowli róż Stanisława Dzieduszyckiego

Stanisław Dzieduszycki (1888-1960)1 zamieszkał w Sokołowie po zakończeniu pierwszej wojny światowej w 1921 roku. Zniszczony wojną majątek wymagał dużych inwestycji, ale przede wszystkim pomysłu na zwiększenie jego rentowności.
Na początku lat dwudziestych Stanisław powrócił do przedwojennego pomysłu założenia w Sokołowie szkółek ogrodniczych. Postawił w ogrodzie szklarnie, by po kilku latach przekształcić je w duży zakład ogrodniczy2.
Czytaj dalej Ogólne wskazówki hodowli róż Stanisława Dzieduszyckiego

  1. Od redakcji: Stanisław był synem Włodzimierza (1825-1899) i Alfonsyny z Miączyńskich (1836-1919), którzy mieli siedmioro dzieci. Oprócz Stanisława: Różę (1880-1964), Pawła (1881-1951), Klementynę (1883-1968), Włodzimierza (1885-1971), Marię (1893-1918) i Kazimierza (1899-1924). 
  2. Stanisław i R(óża) hr. Dzieduszyccy. Już przed I wojną mieli zakłady ogrodnicze i szkółki drzew w ramach Ogrodów Ordynacji Poturzycko- Zarzeckiej. Zarząd główny szkółek ordynacyjnych mieścił się w Sokołowie k. Stryja, a w Niesłuchowie była filia ogrodów (w latach 1930-tych prowadził ją Stefan Makowiecki). Dzieduszyccy mieli też ogrody w Zarzeczu k. Jarosławia (w 1928 r. prowadził je Włodzimierz hr. Dzieduszycki, na 1.4 ha). W niedatowanym katalogu z początku lat 1920-tych czytamy: „Katalog niniejszy jest tylko informacyjnym co do produkowanych w naszych ogrodach roślin. Niektóre z nich, po zniszczeniach wojennych jeszcze nie osiągnęły pełnej produkcji, będą więc do dyspozycji w bieżącym roku tylko w niewielkiej ilości. Dla tego nie traktujemy niniejszego jako cennik, a jedynie jako informację, a wszelkimi bliższemi szczegółami chętnie P.T. Zainteresowanym służymy na żądanie”. W 1928 r. 2-hektarowymi poszkółkami w Sokołowie kierował Walerjan Nowaczyk. Szkółki należały do PZWDiK. (…) Na sezon 1931/32 znajdujemy w katalogu ofertę 24 odmian dalii „ze specjalnej hodowli Zakładów Ogrodniczych XX Czartoryskich w Żurawnie („poza tymi odmianami będziemy mogli dostarczyć z hodowli Żurawieńskiej wielką ilość odmian tu nie wyszczególnionych”). Asortyment: początkowo głównie byliny, dalie, mieczyki i trochę drzew owocowych, dziczków owocowych i róż. Potem przede wszystkim róże (ponad 229 odmian w 1928 r., w 1934 r.- już 334; katalogi zawierały szczegółowe opisy grup i odmian róż oraz wskazówki, tyczące ich uprawy) i byliny, a także drzewa i krzewy ozdobne i owocowe, pnącza. Wśród bylin oferowano bardzo liczne odmiany astrów, złocieni, irysów i floksów. Katalogi po I wojnie wydawano zapewne od 1922 r., drukując je we Lwowie (niedatowany z początku lat 1920-tych – w Druk. Akademickiej, w 1928 r. – w Zakł. Graf. „Książnica-Atlas” w 1931 r. – w Ossolineum), raz na rok, uzupełniając je maszynopisowymi lub drukowanymi wkładkami-cennikami. Nagrody: wielki medal złoty, mały medal złoty i wielki medal srebrny (jubil. wyst. ogrodn., Poznań, 1926), od Tow. Gospodarskiego Wsch. Małop. – dwa dypl. hon. i medal srebrny (wyst. roli Stryj, 1927), wielki medal złoty, mały medal złoty, dwa małe medale srebrne, mały medal brązowy i list pochw. Min. Przem. i Handlu (P.W.K., Poznań, 1929); za: Szkółkarstwo polskie 1799-1999, pod redakcją Jakuba Dolatowskiego, Warszawa 1999, s. 35.

Boże Narodzenie w Sokołowie

Ta publikacja przeznaczona jest tylko dla zalogowanych członków ZRD

Pod przyjaznym dachem. Zarzecze 1939-1944. Wspomnienie Agnieszki Morawskiej

Ta publikacja przeznaczona jest tylko dla zalogowanych członków ZRD

Kronika Maurycego Dzieduszyckiego

Kronika domowa Dzieduszyckich została wydana w 1865 roku we Lwowie w liczbie 200 egzemplarzy przez jej autora Maurycego Dzieduszyckiego, który stał się tym samym pierwszym poważnym badaczem dziejów swojej rodziny.

Ryc. Józef Holewiński, 1877

Czytaj dalej Kronika Maurycego Dzieduszyckiego

„Niechaj mnie Zosia o wiersze nie prosi” czyli krótka historia rodziny Dzieduszyckich pióra Anny Dzieduszyckiej – Machnik

tekst: Anna Dzieduszycka – Machnik

W widłach Sukielu i Świcy

Rodzina Dzieduszyckich pochodzi z Rusi Halickiej. Jej starożytne gniazdo znajdowało się w widłach Sukielu i Świcy, prawego dopływu Dniestru. Do dziś znajdują się tam wsie Dzieduszyce Wielkie i Dzieduszyce Małe (po ukraińsku Didusici).

Czytaj dalej „Niechaj mnie Zosia o wiersze nie prosi” czyli krótka historia rodziny Dzieduszyckich pióra Anny Dzieduszyckiej – Machnik

Zarzecze. Pałac a wieś w XIX i XX wieku

Tekst: prof. Kazimierz Karolczak

Przywoływane Zarzecze położone jest na skrzyżowaniu lokalnych dróg prowadzących do Jarosławia (11 km), Przeworska (9 km), Kańczugi (10 km) i Pruchnika (14 km). Należy do wsi ze średniowiecznym rodowodem, potwierdzonym w aktach grodzkich i ziemskich z czasów Pierwszej Rzeczypospolitej.

Czytaj dalej Zarzecze. Pałac a wieś w XIX i XX wieku

Powrót do przeszłości – zwiedzanie pałacu w Zarzeczu pod przewodnictwem Agnieszki Morawskiej i Zofii Plater-Syberg

Ta publikacja przeznaczona jest tylko dla zalogowanych członków ZRD

Pożegnanie Dzieduszyckich z Kresami

W dniach 15-16 czerwca 2018 roku w IPN w Warszawie odbyła się ogólnopolska konferencja  naukowa pt. Zagłada ziemiaństwa polskiego na dawnych ziemiach wschodnich Rzeczypospolitej w latach 1939-1945. Wybrane problemy. 

W ramach konferencji prof. Kazimierz Karolczak w wykładzie Dzieduszyccy. Pożegnanie z Kresami. Straty rodziny w okresie II wojny światowej opowiedział o wojennych dziejach ordynacji poturzycko-zarzeckiej, Muzeum Przyrodniczego im. Dzieduszyckich we Lwowie, Biblioteki Poturzyckiej, która znajdowała się na ulicy Kurkowej we Lwowie, nowocześnie zarządzanego przez Stanisława Dzieduszyckiego majątku w Sokołowie, oraz opisał tragiczne losy właścicieli Jabłonowa i Stańkowej. Historyk przedstawił Dzieduszyckich jako rodzinę, która należąc do wpływowej arystokracji dziewiętnastowiecznej, wniosła ogromny wkład w polską kulturę.

Czytaj dalej Pożegnanie Dzieduszyckich z Kresami

O Dzieduszyckich można mówić godzinami…

Ta publikacja przeznaczona jest tylko dla zalogowanych członków ZRD

Siedziby rodzinne Dzieduszyckich